Wiesz, sam byłem w takim miejscu. Długo szukałem przyczyn i rozwiązań dookoła mnie. Wtedy wydawało mi się, że znajdę szybki sposób, który pozwoli mi wrócić do tego, kiedy czułem się dobrze. Absolutnie nie brałem pod uwagę, że to jak się czuję jest konsekwencją mikro wyborów jakie dokonuję w ciągu każdego dnia oraz tego jakie znaczenie nadaję temu czego doświadczam. Przecież od początku dorosłego życia intencją decyzji które podejmowałem był mój dobrostan, więc uznawałem za niemożliwe to, że to ja jestem odpowiedzialny. Sukcesy zawdzięczałem ciężkiej pracy oraz intelektowi, który rozwinąłem, dlatego uważałem że i tutaj mój racjonalny i mocny umysł pomoże mi wyjść także z tej opresji.

Zanim pojawiła się otwartość na tematy duchowe, przeszedłem twardą ścieżkę szukania i stosowania rozwiązań, które wtedy wydawały mi się najskuteczniejsze. Zmieniałem prace, zakładałem biznesy, obwiniałem innych za moje złe samopoczucie i porażki. Jednak było coraz gorzej. Napięcia w ciele przeobraziły się w trudne do zaakceptowania objawy. To jeszcze bardziej mnie osłabiło psychicznie. 

Równolegle jednak zacząłem interesować się wszystkim co dotyczyło rozwoju osobistego, duchowego i radzenia sobie z różnymi kryzysami. Czytałem książki, artykuły, brałem udziały w różnych kursach i szkoleniach. Godzinami dyskutowałem z bliskimi o nowo poznanych metodach i moich obserwacjach. Wymienialiśmy się doświadczeniami. Jednak nadal nie wiedziałem co zrobić ze swoim życiem. Dużo się działo, ale  były to trudne doświadczenia. Zacząłem pisać i tak poczułem, że mam się czym dzielić. Nie wiedziałem wtedy jeszcze po co to to robię. Tak właśnie zacząłem udoskonalać swój warsztat i „smażyć pierwsze naleśniki”. Przyszedł jednak taki moment, że znów się w tym pogubiłem. To co działo się w moim życiu i we mnie brało górę i wyłączało mnie z aktywności. Zacząłem się izolować.

Dzisiaj jestem wdzięczny za to wszystko, czego doświadczałem. Wołaniem mojej duszy było oprócz integracji akceptacji, wybaczenia, miłości i pewności siebie podzielenie się tym z Innymi, którzy cierpią, poszukują Siebie i swojego powołania. Ten kurs jest sposobem w jaki się wyrażam ale też ścieżką mojego serca. Połączyłem wszystkie moje doświadczenia, niczego nie wykluczając. Czy wszystko odtąd płynęło gładko? Nie, ale to co wiedziałem i czułem było wystarczające, aby bez pewności, ale w zaufaniu ruszyć w moją dalszą Drogę.